درد دل های مادرانه از مغایرتهای زمانه

پسرم میخوام از این روزها برات بنویسم:

 که ما آدما امروزه خانه های بزرگ داریم اما خانواده های کوچک تر

                                       راحتی بیشتر اما زمان کمتر

مدارک تحصیلی بالاتر اما درک عمومی پایین تر

آگاهی بیشتر اما قدرت تشخیص کمتر

متخصصان بیشتر اما مشکلات نیز بیشتر

داروهای بیشتر اما سلامتی کمتر

خلاصه بدون ملاحطه ایام را میگذرانیم

                                             خیلی کم میخندیم

                                                                   خیلی تند رانندگی میکنیم

                                                                                             خیلی زود عصبانی میشیم

تا دیر وقت بیدار میمونیم

خیلی خسته از خواب بیدار میشیم

خیلی کم مطالعه میکنیم

اغلب اوقات تلوزیون نگاه میکنیم

خیلی به ندرت دعاو راز و نیاز میکنیم

خیلی زیاد صحبت میکنیم اما به اندازه کافی دوست نداریم

خیلی زیاد دروغ میگیم

                                    زندگی ساختن را آموخته ایم اما نه زندگی کردن را

                                  تنها به زندگی سالهای عمر افزوده ایم نه زندگی را به سالهای عمر

                                 ما ساختمانهای بلند ساخته ایم    اما طبع کوتاه تر 

                               ما بزرگراه های پهن تر داریم اما دیدگاه های تنگ تر

                              ما بیشتر خرج میکنیم اما کمتر داریم

                            ما بیشتر میخریم اما کمتر لذت میبریم

                           ما تا ماه رفته ایم اما قادر نیستیم برای ملاقات همسایه جدیدمان   

                                       از یک سوی خیابان به آن سوی خیابان برویم

بیشتر مینویسیم اما کمتر یاد میگیریم

بیشتر برنامه میریزیم اما کمتر به انجام میرسونیم

عجله کردن را آموخته ایم نه صبر کردن را

درآمد های بالاتری داریم اما اصول اخلاقی پایین تری

کامپیوتر های بیشتری میسازیم تا اطلاعات بیشتری نگهداری کنیم اما ارتباطات کمتری داریم

   اکنون زمان غداهای آماده اما دیر هضم است و مردان بلند قامت اما شخصیت های پست و

      سود ها کلان  اما روابط سطحی

فرصت بیشتر اما تفریح کمتر

تنوع غذای بیشتر اما تغذیه نا سالمتر

درآمد بیشتر اما طلاق بیشتر

منازل رویایی  اما خانواده های از هم پاشیده بیشتر

فرزندم:

به تو پیشنهاد میکنم

 که از امروز  شما هیچ چیز را برای موقعیتهای خاص نگذاری زیرا هر روز زندگی یک موقعیت خاص است.

در جستجوی دانش باش و بیشتر بخوان و زمان بیشتری با خانواده ودوستان بگذران 

  غذای مورد علاقه ات رو بخور و جاهایی را که دوست داری بیشتر ببین.

    (((((    _{زندگی فقط حفظ بقا نیست بلکه زنجیره ای از لحظه های لذت بخش است}   ))))))

                  و همیشه به خانواده و دوستانت بگو که چقدر آنها رو دوست داری

   و چیزی را که میتواند به خنده و شادی شما بیافزاید رو فراموش نکن و به تاخیر نیانداز.

                     که هر روز و هر ساعت و هر دقیقه خاص است 

                                                 شما نمیدانید که شاید آن میتواند  آخرین لحظه  باشد.